علی از زبان علی :
مــن در خردسالی ، بـزرگان عرب را به خاک افکندم ، و شــجاعان دو قبیله معروف ربیعه و مضر را در هم شکستم ، شـما مــوقعیت مــرا نسبت به رسول خـدا در خـویشـاوندی نزدیک ، و در مـقام و مـنزلت ویژه مـی دانید ، پیامبر مرا در اتاق خویش می نشاند ، در حـالی که کــودک بودم مــرا در آغــوش خود می گــرفت و دربستر مخصوص خود می خوابانید ...هرگز دروغی در گفتار من و اشتباهی در کردار من نیافت ... و من همواره با پیامبر بودم ، چــونان فرزند که همواره با مادر است .
لطفا به ادامه مطلب مراجعه بفرمایید
علی از زبان علی :
مــن در خردسالی ، بـزرگان عرب را به خاک افکندم ، و شــجاعان دو قبیله معروف ربیعه و مضر را در هم شکستم ، شـما مــوقعیت مــرا نسبت به رسول خـدا در خـویشـاوندی نزدیک ، و در مـقام و مـنزلت ویژه مـی دانید ، پیامبر مرا در اتاق خویش می نشاند ، در حـالی که کــودک بودم مــرا در آغــوش خود می گــرفت و دربستر مخصوص خود می خوابانید ...هرگز دروغی در گفتار من و اشتباهی در کردار من نیافت ... و من همواره با پیامبر بودم ، چــونان فرزند که همواره با مادر است .در آن روزهــا در هیچ خانه ای اســــلام راه نیــافت ، جز خــانه ی رسـول خـدا که خـدیجه هم در آن بود و مـن سـومـین آنان بودم ، من نور وحی و رسـالت را می دیدم و بوی نبوت را می بوییدم ، مـن هـنگامی که وحی بر پیامبر فرود می آمد ناله ی شیطان را شنیدم ،گفتم ای رسول خدا ،این ناله ی کیست؟گفت :شیطان است که ازپرستش خویش مأیوس گردید و نیز فرمود : عـلی تو آنچه را من می شنوم ،می شنوی،و آنچه را که من می بینم ،می بینی ،جز اینکه تو پیامبر نیستی،بلکه وزیر من بوده و به راه خــــیر می روی. (نهج البلاغه خطبه 192)
عدالت علی:
به خدا سوگند ،بیت المال تاراج شده را هر کجا که بیابم به صاحبان اصلی آن باز می گردانم.گرچه با آن ازدواج کرده،یا کنیزانی خریده باشند ؛ زیرا در عـدالت گـشایش برای عموم است ، و آن کـس که عـدالت بر او گران آید، تحمل ستم برای او سخت تر است. (نهج البلاغه خطبه ی 15) به خدا سوگند ،اگر هفت اقلیم را با آنچه در زیر آسمان هاست به من بدهند تا خدا را نافرمانی کنم که پوست جُوی را از مورچه ای ناروا بگیرم،چنین نخواهم کرد .(نهج البلاغه خطبه ی 224)
ساده زیستی علی:
ایشان در نامه ای به فرماندار بصره که دعوت مهمانی سرمایه داری از مردم بصره را پذیرفته بود چنین می فرمایند: آگاه باش، امام شما از دنیای خود به دو جامه ی فرسوده ، و دو قرص نان رضـایت داده است بدانید که شـما توانایی چنین کاری را ندارید اما با پرهیزکاری و تلاش فراوان و پاکدامنی و راستی، مرا یاری دهید . پس سوگند به خدا مـن از دنیای شما طلا و نقره ای نیندوخته ، و از غنیمتهای آن چیزی ذخیره نکرده ام ،بر دو جامه ی کهنه ام جامه ای نیفزودم ، و از زمین دنیا حتی یک وجب در اختیار نگرفتم و دنیای شما در چشم من از دانه ی تلخ درخت بلوط ناچیزتر است...
من اگر می خواستم ،می توانستم از عسل پاک ، و از مغز گندم ،و بافته های ابریشم ، برای خود غذا و لباس فراهم آورم اما هیهــات که هـوای نفس بر من چـــیره گردد ، و حـرص و طـمع مـرا وا دارد که طعام های لـذیذ برگـزینم، در حـالی که در حجاز یا یمامه کسی باشد که به قرص نانی نرسد، و یا هرگز شکمی سیر نخورد،یا من سیر بخوابم و پیرامونم شـکمهایی که از گرسنگی به پشت چسبیده ،و جگرهای سوخته وجـود داشته باشد...آفریده نشده ام که غذاهای لذیذ و پاکیزه مـرا سرگرم سازد ،چونان حیوان پرواری که تمـام همت او علف و یا چــون حیوان رها شده که شغلش چریدن و پر کـردن شـکم بوده و از آینده ی خود بی خبر است. (نهج البلاغه نامه ی 45 )
گزیده ای از کلام علی (ع):
خـدا ، ایمان را برای پاکسازی دل از شرک ، و نمـاز را برای پاک بودن از کبر و خـودپسندی ، و زکات را عامل فزونی روزی، و روزه را برای آزمودن اخلاص بندگان ، و حج را برای نزدیکی و همبستگی مسلمانان ،و جهاد را برای عزت اسلام ، و امر به معروف را برای اصلاح توده های نا آگاه ، و نـهی از منکر را برای بازداشتن بیخردان از زشتی ها و صله رحم را برای فراوانی خویشاوندان ، و قصاص را برای پاسداری از خون ها ، و اجرای حـدود را برای بزرگـداشت مـحرمات الهی ،و ترک میگساری را برای سلامتی عقل،و دوری از دزدی را برای عفت، و ترک زنا را برای سلامت نسل آدمی ، و ترک لواط رابرای فزونی فرزندان و گواهی دادن را برای به دست آوردن حـقوق انکار شده ،و تـرک دروغ را برای حرمت نگه داشتن راستی ،و سلام را برای امنیت از ترس ها،و امامت را برای سازمان یافتن امور امت، و فرمانبرداری از امام را برای بزرگداشت مقام رهبری واجب کرد. ( نهج البلاغه حکمت 252 )
کلاس درس خداشناسی علی (علیه السلام)
سپاس خـداوندی را که سخنـوران از ستودن او عاجزند ، و حسابگران از شمـارش نعمتهـای او ناتوان ، و تلاشــگران از ادای حــق او درمانده اند. خدایی که افکــار ژرف اندیش ، ذات او را درک نمی کند و دسـت غواصـان دریای علــوم به او نخواهد رســید.پروردگاری که برای صفات او حد و مرزی وجود ندارد ،و تعریف کاملی نمی توان یافت و برای خدا وقتی معین و سرآمدی مشخص نمی توان تعیین کرد.مخلوقات را با قدرت خود آفرید ، و با رحمت خود بادها را به حرکت در آورد وبه وسیله ی کوهها اضطراب و لرزش زمین رابه آرامش تبدیل کرد. (نهج البلاغه خطبه ی 1)