گرا (گروه روشنگری اسلامی) - سخنان مختصر و زیبایی که از امام حسن (ع) روایت شده است

- هيچ مردمى با هم مشورت نكنند جز اينكه به درستى رهبرى شوند.  2- پستى و ناكسى اينست كه شكر نعمت نكنى.  3- به يكى از فرزندانش فرمود اى پسر جانم با احدى برادرى مكن تا بدانى كجاها ميرود و كجاها مي ‏آيد، و چه ريشه‏ اى دارد، و چون خوب از حالش آگاه شدى و معاشرتش را پسنديدى با او برادرى كن به شرط اينكه از لغزش گذشت باشد و در تنگى مواسات باشد.  4- چون پيروز در طلب مكوش و چون تسليم شده بقدر اعتماد مكن، براستى طلب فزونى روزى از سنت است، و آرامى در طلب روزى از عفت است، عفت مانع روزى نيست. و حرص جالب زيادى نيست، روزى به قسمت است، و بكار بردن حرص بكار بردن گناه است.  5- خويش كسى است كه دوستيش نزديك كرده و گر چه نژادش دور است، و بيگانه كسي است كه از دوستى بدور است و گر چه نژادش نزديك باشد، چيزى از دست به تن نزديكتر نيست، و راستى كه دست بشكند و معيوب شود پس آن را ببرند و جدا كنند.  6- هر كه اعتماد دارد كه هر چه خدا برايش پيش آورد خوبست آرزو نميكند در غير حالى باشد كه خدا برايش اختيار كرده.  7- خيرى كه شر ندارد شكر با نعمت است و صبر بر ناگوار.  8- بمردى كه از بيمارى به شده بود فرمود: خدا يادت كرد يادش كن، و از تو گذشت شكرش كن.  9- ننگ كشيدن آسانتر از دوزخ رفتن است.  10- هنگام صلح با معاويه فرمود: به خدا ما از اهل شام برنگشتيم با سلامت دلها، و صبر در برابر دشمن، پس سلامت ما بدشمنى مبدل شده بود و صبر ببيتابى. شما مردم اهل كوفه جنك صفين را كه آغاز كرديد. در حالى كه دين خود را بر دنياى خود مقدم ميدانستيد، و اكنون دنياتان را بر دينتان مقدم ميداريد.  11- من كسى را نديدم جز اينكه ميان خود و پروردگارش خردمندى ندارد.  12- به او گفته شد شما در بزرگى قرار داريد؟ در پاسخ فرمود بلكه در من عزت است. خدا فرمايد (8- المنافقون) عزت از آن خدا است و از آن رسولش و از آن مؤمنان.  13- در وصف يك برادر خوب خود فرموده است: از همه مردم بچشمم بزرگتر بود و سره بزرگوارى او در چشم من كوچكى دنيا بود در چشم او، از تحكم نادانى بدر بود، دست دراز نميكرد مگر در مورد اعتماد براى يك سودى، نه شكايتى داشت و نه خشم و نه دلتنگى، بيشتر عمرش خموش‏ بود، و چون لب بسخن ميگشود بر همه گوينده ‏ها چيره بود، نزار و لاغراندام بود و به هنگام نبرد شيرى درنده مينمود، چون با دانشمندان انجمن داشت بشنيدن شيفته ‏تر بود تا گفتن، به هنگام ضرورت سخن سكوت خود را ميشكست، شيوه داشت كه نگويد آنچه را نميكند و بكند آنچه را نگويد، چون در برابر دو كار قرار ميگرفت كه نميدانست كدام خدا پسندتر است آن را در نظر ميگرفت كه پسند نفسش نبود ، هيچ كس را بكارى كه ميتوان از آن عذرى آورد سرزنش نميكرد.  14- هر كه پيوسته بمسجد رود يكى از هشت فائده برد- آيه محكمه، دوستى دريافته، دانشى تازه، رحمتى مورد انتظار، سخنى كه راه راستش كشد يا از هلاكتش رهاند، ترك گناهان از شرم مردم، و ترس خدا.  15- پسرى او را روزى شد و قريش به مبارك بادش آمدند و گفتند: اين پهلوان بر تو مبارك باد.
فرمود: اين چه گفتاريست شايد پهلوان نباشد، جابر گفت يا بن رسول اللَّه چه بگوئيم ؟ فرمود: چون خداوند به شما پسرى داد و براى مبارك‏باد او رفتيد بگوئيد: شكر بخشنده را باش، آنچه بتو بخشيده شده مبارك است خدايش بدوران جوانى رساند، و نيكى كردنش را بتو روزى كند.  16- از مروتش پرسيدند در پاسخ فرمود: دريغ بر دين، و اصلاح مال، و قيام بحقوق است.  17- راستى پرديدترين ديده‏ ها آنست كه در خير نفوذ كند، و شنواترين گوشها آنكه يادآورى را بشنود و از آن سود برد، سالمترين دلها آنست كه از شبهه‏ ها پاك باشد. 18- مردى از او خواست كه در او تفرسى كند يا پندش دهد فرمود: مبادا مرا مدح كنى زيرا من خود را بهتر ميشناسم، يا مرا دروغگو شمارى زيرا دروغگو رأى و عقيده ندارد، يا كسى را در بر من غيبت كنى، آن مرد گفت اجازه بده بر گردم، فرمود: آرى هر گاه بخواهى.  19- راستى هر كه عبادت خواهد براى آن خود را پاك و آماده كند، هر گاه مستحب به واجب زيان رساند آنها را ترك كنيد، يقين پناهگاه سلامتى است، هر كه دورى سفر را بياد آرد آماده گردد، خردمند بكسى كه از او اندرز خواهد دغلى نكند، ميان شما موعظه پرده عزت ‏طلبى است، دانش عذر دانشجويان را از ميان برده، هر كه در شتاب گرفتار است مهلت خواهد، و هر كه مهلت دارد بتأخير و تعلل گذراند.  20- اى بنده ‏هاى خدا از خدا بپرهيزيد، و در طلب بكوشيده و در برابر گريز باشيد، و بعمل شتابيد پيش از نقمتهاى عمر برانداز و مرگ لذت ويران كن. زيرا نعمت دنيا پايدار نيست و از آسيبش آسودگى نه و از بديهايش جلوگيرى نيست، فريبى است حايل سعادت، و تكيه ‏گاهى است خميده. اى بنده‏ هاى خدا از عبرتها پند گيريد، و از اثر گذشته‏ ها متوجه شويد. از نعمتخوارگى بازايستيد و بپندها سود بريد. خدا بس است كه نگهدار باشد و ياور، و قرآن بس است كه حجت باشد و خصم در محشر، و بهشت براى ثواب بس است، و دوزخ براى كيفر و شكنجه.  21- هر گاه يكى از شماها ببرادر خود برخورد بايد محل نور از پيشانى او را ببوسد (يعنى محل سجده).  22- روز عيد فطر به مردمى گذر كرد كه بازى ميكردند و ميخنديدند بالاى سرشان ايستاد و فرمود: راستى خدا ماه رمضان را ميدان مسابقه خلق خود ساخته است تا بوسيله طاعتش برضاى او سبقت گيرند.
مردمى پيش رفتند و كامياب شدند، و ديگران كوتاهى كردند و نوميد شدند، بسيار بسيار عجب است از خندان و بازيگر در امروز كه بنيكوكاران در آن ثواب دهند و بيهودگان در آن زيان برند. بخدا سوگند اگر پرده برگيرند بدانند كه نيكوكار اندر كار نيك خود است، و بدكار گرفتار بدكردارى خود است. سپس گذر كرد. تحف العقول  صفحه 236