گرا (گروه روشنگری اسلامی) - بخش اول احادیث امام حسن (ع)

حضرت امام حسن (ع) : هرکس دنيا را دوست بدارد بيم آخرت از دل او برود و آن که حرص و آزش در دنيا زياد باشد بهره اي جز دوري از دنيا ندارد و نيز خشم خدا بر او زياد گردد ، انسان آزمند نادان است ، ولي انسان پارسا قانع است ، هر دوي اينها خوردنشان ، يکسان است چيزي از روزي آن دو کاسته نمي شود ، پس براي چه شتاب در آتش کنيد ، خير و خوبي تمامش در يک ساعت شکيبايي و صبر است که موجب و سبب آسايش دراز و خوشبختي فراواني ميشود ، مردم دو گروهند ، گروهي دنيا را ميخواهند و طلب ميکنند تا به او برسند ؛ نابود ميشوند و گروهي طالب آخرتند تا به او برسند نجات پيدا ميکنند ، بدان اي مرد هرگاه به آخرت رسيدي آنچه که در دنيا از دست تو رفته و آن چه را که از سختيها به تو رسيده زياني تو را نرساند و نيز سودي ندارد آنچه که از دنيا به تو رسيده زماني که از آخرت محروم باشي.  ارشاد القلوب جلد1 صفحه 58

امام حسن (ع) : ميان حق و باطل چهارانگشت فاصله است ، آنچه به چشم خود ديدي راست و حق است ، و با گوش خود بيهوده و ناحق بسيار بشنوي. تحف العقول صفحه 231

امام حسن (ع) : امام (ع) پيوسته ميفرمود : پسر آدم تو از وقتي از مادر متولد شدي عمر خويش را نابود ميکني ( هر لحظه که از عمرت ميگذرد به آخرت نزديکتر ميشوي و از عمرت کم ميشود ) آنچه در اختيارت هست براي آينده ات ذخيره کن ، (اگر در پست و مقامي هستي يا انساني معمولي هستي ، کار درست و نيکي که از دستت بر مي آيد انجام بده ) ، مومن از دنيا براي آخرت خود توشه ( کار نيک ) برميدارد ، و کافر از دنيا بهره مند ميشود ( پي لذتهاي حرام دنيا ميرود و براي آخرت خويش توشه نيک جمع نمي کند.)  بحارالانوار جلد 17 ( جلد 2 صفحه 108 )

امام حسن (ع) : با مردم چنان رفتار و معاشرت کن که مايلي با تو رفتار و معاشرت نمايند.  بحارالانوار جلد 17 ( جلد 2 صفحه 108 )

امام حسن (ع) : يقين پناهگاه سلامت است ، هرکه متوجه دوري راه باشد خود را آماده ميکند ( براي سفر آخرت کار خير انجام مي دهد ) ، انسان دانا غش و نامردي در نصيحت کردن به کسي که از او مشورت و نصحيت ميخواهد ، نخواهد کرد.  بحارالانوار جلد 17 ( جلد 2 صفحه 102 )

امام حسن (ع) در ستايش برادر ديني صالحي که داشت و درگذشت چنين فرمود : او از همه مردم در نظر من بزرگتر بود به واسطه آنکه دنيا در نظرش خوار و بي ارزش بود.هرگز اسير ناداني نمي شد ، و دست به چيزي که دراز ميکرد اعتماد داشت که سودمند است ( کاري را انجام ميداد که درست باشد ) ، هرگز شکايت نمي نمود و نه خشمگين ميشد و نه افسرده و ملول ، بيشتر اوقات ساکت بود ، اما وقتي سخن ميگفت ( سخن درست ميگفت ) و بر سخن گويان پيروز بود و پيشتاز ، ناتوان بود و ناتوان شمرده ميشد ( يعني متواضع بود ) ، وقتي با دانشمندان مي نشست علاقه اش به گوش دادن بيشتر از حرف زدن بود ، اگر در سخن گفتن مغلوب ميشد ولي از سکوت مغلوب نبود ( يعني کسي نمي توانست آنقدر به سکوت بگذراند ) آنچه را عمل نمي کرد حرفش را نمي زد ، انجام مي داد آنچه را که ميگفت ، هر وقت بين دو عمل ( کار ) قرار ميگرفت و نمي دانست کدام در نزد خدا بهتر است دقت ميکرد کدام عمل ( کار ) به هواي نفس و ميل شخصي او نزديکتر است و بر خلاف آن رفتار ميکرد ، بر کاري که گاهي امکان داشت پيش آيد و عذر فاعل آن پذيرفته است کسي را سرزنش نمي کرد.  بحارالانوار جلد 17 ( جلد 2 صفحه 101 )

امام حسن (ع) : پستي اين است که انسان سپاسگذار نعمت نباشد.  بحارالانوار جلد 17 ( جلد 2 صفحه 99 )

حضرت امام حسن مجتبي (ع) : بهترين لباسهاي خود را در موقع نماز در تن مي‌كرد، كساني از آن حضرت سبب اين كار را پرسش كردند، حضرت در جواب فرمود: خداوند جميل است و جمال و زيبايي را دوست دارد. به اين جهت خود را در پيشگاه الهي زينت مي‌كنم، خداوند امر فرموده كه با زينت‌هاي خود در مساجد حاضر شويد. الحديث جلد 2  صفحه 125

  امام حسن (ع) : اي فرزند آدم تو از آن زمان که از شکم مادر به زمين فرو افتادي پيوسته از عمر خود کاسته اي ، پس فرصت را غنيمت شمار و آنچه هم اکنون در اختيار تو است براي منازل و مراحلي که در پيش داري ذخيره اي بردار که مومن از دنيا توشه مي گيرد و کافر تنها به تمتع و کامکاري توجه دارد .  الحديث جلد 3 صفحه 31

حضرت امام حسن (ع) : هرکس دنيا را دوست بدارد بيم آخرت از دل او برود و آن که حرص و آزش در دنيا زياد باشد بهره اي جز دوري از دنيا ندارد و نيز خشم خدا بر او زياد گردد ، انسان آزمند نادان است ، ولي انسان پارسا قانع است ، هر دوي اينها خوردنشان ، يکسان است چيزي از روزي آن دو کاسته نمي شود ، پس براي چه شتاب در آتش کنيد ، خير و خوبي تمامش در يک ساعت شکيبايي و صبر است که موجب و سبب آسايش دراز و خوشبختي فراواني ميشود ، مردم دو گروهند ، گروهي دنيا را ميخواهند و طلب ميکنند تا به او برسند ؛ نابود ميشوند و گروهي طالب آخرتند تا به او برسند نجات پيدا ميکنند ، بدان اي مرد هرگاه به آخرت رسيدي آنچه که در دنيا از دست تو رفته و آن چه را که از سختيها به تو رسيده زياني تو را نرساند و نيز سودي ندارد آنچه که از دنيا به تو رسيده زماني که از آخرت محروم باشي.  ارشاد القلوب جلد1 صفحه 58

حضرت امام حسن عليه السّلام فرمود : كه گروهى شب را بروز آوردند بهشت و نعمتهايش و جهنم و عذابش را ميديدند ، نادانان خيال ميكردند كه آنان مريضند و حال اينكه ايشان را مرضى نبود و مضطرب بودند همانا آنان را كارى بزرگ كه ترس و بيم از خدا باشد مضطرب كرده بود و مهابت خدا در دلهاى ايشان بود چنين ميگفتند كه ما را بدنيا نيازى نيست نه براى دنيا آفريده شديم و نه براى سعى و كوشش دنيا مامور شديم مالهايشان را در راه خدا انفاق كردند خونهايشان را در راه خدا ريختند با شهادت رضا و خوشنودى خدا را خريدند ، دانستند كه خدا مالها و نفسهايشان را با بهشت معامله ميكند پس بخدا فروختند آنچه را كه داشتند تجارتشان سودمند بود و خوشبختى بزرگى نصيب آنان شد و رستگار شدند. پس اى مردم از آنان پيروى كنيد و دنبال آنان را بگيريد خداى شما را رحمت كند اقتداى بآنان كنيد كه خداوند براى پيغمبرش تعريف كرده صفت پدرانش ابراهيم و اسماعيل و فرزندان آن دو را كه فرمود: «فَبِهُداهُمُ اقْتَدِهْ» « سوره انعام آيه 90» سپس بارشاد آنان اقتدا كن، بدانيد اى بندگان خدا كه شما در اقتداى بآنان پاداش داده خواهيد شد.   ارشاد القلوب  جلد 1 صفحه 186

حضرت امام حسن (ع) : پس كوشش و جديت كنيد و بترسيد كه مبادا از كمك ‏كنندگان ستمگران باشيد زيرا كه رسول خدا فرمود: هر كس با ظالم و ستمگرى راه رود و در اين راه رفتن كمكى به ستم‏گر كند پس از روش اسلام بيرون شده و كسى كه شفاعت او سواى شفاعت خدا و رسولش باشد مسلم خدا و رسولش را به خشم در آورده. و هر كس ستمگرى را كمك كند براى اينكه حق مسلمانى را پامال كند از ذمه‏ ى اسلام و خدا و رسولش بدور است و هر كس بقا و دوام ستمگرى را بخواهد نافرمانى خدا را دوست داشته است و پيش او هر گاه كه به مؤمنى ستم شود يا غيبت آن مؤمن شود و او قدرت بر يارى آن مؤمن داشته باشد و او را يارى نكند پس برگشت او به خشمى از خدا و رسولش باشد و هر كه آن مؤمن را يارى كند پس سزاوار بهشت است از طرف خدا. و همانا خداى تعالى وحى فرستاد بسوى داود كه بفلان ستمگر بگو كه من ترا نفرستادم تا دنيا را جمع كنى و رويهم بگذارى و بلكه ترا فرستادم كه ستمديدگان را يارى كنى زيرا من سوگند ياد كرده‏ ام بخودم كه يارى كنم ستمديده را و انتقام او را بگيرم از كسانى كه در مقابل آنها باو ستم شده و او را يارى نكرده ‏اند.  ارشاد القلوب جلد 1  صفحه 187

 امام حسن (ع) : ساكنان مسجد زائرين خدايند و بر خداست كه زيارت‏ كنندگانش را هديه ‏اى بدهد.  ارشاد القلوب جلد 1  صفحه 190

حضرت امام حسن عليه السّلام فرمود: كه در اين دنيا چيزى جز قرآن باقى نماند پس قرآن را امام و پيشواى خويش قرار دهيد شما را براستى رهنمائى ميكند و همانا سزاوارترين مردم كسى است كه بقرآن عمل كند و گرچه آياتش را حفظ نكند، و از قرآن دور باشند كسانى كه بقرآن عمل نكنند و اگر چه آن را بخوانند.   ارشاد القلوب جلد 1 صفحه 193

امام حسن (ع)  فرمود : كه اين قرآن روز قيامت مي ‏آيد گروهى را بسوى بهشت ميكشاند كه حلال قرآن را حلال و حرامش را حرام دانسته ‏اند و ايمان بآيات متشابه قرآن آورده ‏اند و نيز گروهى را بسوى دوزخ ميكشاند كه حدود و احكام قرآن را ضايع كرده ‏اند و حلال شمردند محرماتش را. ارشاد القلوب ج‏لد1 صفحه 193

 مردى از حضرت حسن بن على عليه السّلام چيزى خواست حضرت پنجاه هزار درهم به او بخشيد و عباى خود را براى كرايه و حمالى پولها به او داد و فرمود جوانمردى اين است كه پول كرايه هم داده شود.  ارشاد القلوب جلد 1  صفحه 330

 امام حسن (ع) فرمودند : دو مرد با هم يك نماز ميخوانند ولى فاصله بين آن دو از زمين تا آسمانست از نظر ثواب (زيرا كه يكى توجهش بيشتر است ( در نماز و حضور قلب دارد ) از ديگرى ( ولي ديگري در نماز حضور قلب ندارد). ارشاد القلوب جلد 1  صفحه 190

امام باقر عليه السلام مى فرمود: چون وفات امام حسن عليه السلام در رسيد، گريه كرد، به او عرض شد، پسر پيغمبر! گريه مى كنى : در صورتى كه نزد رسولخدا چنان مقامى دارى ؟! و پيغمبر درباره تو چنين و چنان فرموده ، و بيست بار پياده به حج رفته اى ، و سه بار تمام دارائيت را نصف كرده ئى حتى كفشت را (و در راه خدا به فقرا داده ئى ). فرمود: من تنها براى دو مطلب مى گريم : بيم موقف (حساب روز قيامت يا از بيم خدا) و از جدائى دوستان .  اصول كافى جلد 2 صفحه 360