«وَ لَقَدْ كَتَبْنَا فىِ الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِىَ الصَّلِحُون» (انبیاء/105)
«و ما در زبور- پس از تورات- نوشتهايم كه اين زمين را بندگان صالح من به ميراث خواهند برد.»
امام باقر(ع) مىفرمايد: «و قوله (وَلَقَدْ كَتَبنا فِى الزَّبُورِ مِنْ بَعدِ الذِّكر)قال: اَلكُتُبُ كُلُّها ذِكر، (وَاَنَّ الاَرضَ يَرِثُها عِبادِى الصالِحُونَ) قالَ: اَلْقائِمُ(عج) وَاَصحابُه»؛ مراد از كلمه «ذكر» در «وَلَقَد كَتَبنا...» همه كتاب هاى (پيامبران) است. و مراد از «اَنّ الاَرضَ...» قائم(عج) و ياران او مىباشد.
پيامها:
1. سنّت الهى آن است كه بندگان صالح، حاكم و وارث جهان باشند. «كَتَبْنا»
2. پيشگويىهاى قرآن قطعى است. «لَقَدْ كَتَبْنا فِي الزَّبُورِ» ...
3. قرآن، از آيندهى تاريخ خبر مىدهد. «يَرِثُها» ...
4. آينده از آن صالحان است. «يَرِثُها عِبادِيَ الصَّالِحُونَ»
5. دين از سياست جدا نيست. «يَرِثُها عِبادِيَ الصَّالِحُونَ»